Charl van Ark, Koen DeLaere (B/NL) , Stefan Gritsch (CH), Rik van Hazendonk, Aart Houtman, Willy de Sauter (B), Evelyn Snoek, Reinoud van Vught, Rob van de Werdt
Pulchri Studio, Lange Voorhout 15, Den Haag
4 juni tot en met 26 juni 2011; di – zo van 11 – 17 uur
Opening: 4 juni om 17.00 uur door Arno van Roosmalen, directeur van Stroom Den Haag
De expositie Creating the Void laat zien dat er binnen de schilderkunst weer een behoefte is naar onderzoek van het medium zelf. Anders dan bij eerdere stromingen waar ook het medium zelf centraal stond, kan deze nieuwe tendens gezien worden als een reactie op maatschappelijke ontwikkelingen.
In de huidige maatschappij draait het vooral om consumeren, volgen trends elkaar in sneltreinvaart op en worden we geconfronteerd met een stortvloed aan vluchtige beelden. Ondanks, of wellicht dankzij, deze ontwikkelingen zoeken mensen naar alternatieven waarin verdieping en zaken die als echt ervaren worden centraal staan. Mensen nemen een ‘sabbatical’, en de oude pelgrimsroutes zijn vol met mensen die de maatschappij ontvluchten in een bedevaart naar zichzelf. Ook de opkomst van de ‘Slow food’ beweging past in deze behoefte aan ‘puur’ en ‘eerlijk’.
De initiatiefnemers van Creating the Void zien dat een groeiende groep kunstenaars kiest voor aandacht, verdieping en concentratie in hun werk. Het onderzoeken van het materiaal, de handelingen van de schilder, en de essentie van het verbeelden is het schilderkunstige antwoord op de hierboven beschreven behoefte aan ‘puur’ en ‘eerlijk’.
De kunstenaars voor deze expositie delen een fascinatie voor een vrije en onorthodoxe benadering van het medium, met de intenties om zonder vanzelfsprekendheden nieuwe mogelijkheden te verkennen. In plaats van het zichtbare en herkenbare als uitgangspunt te nemen, zijn ze als alchemisten op zoek naar het onbekende, naar een verbeelding die niet bevestigt. Onderzoekend, reflecterend, fundamenteel, intuïtief of conceptueel, scheppen ze vanuit de basis van het medium ruimte voor het onbenoembare, voor dat wat maatschappelijk niet vastgelegd is. In de ‘leegte’ die ze hiermee creëren wordt de toeschouwer teruggeworpen op zichzelf en zijn verbeelding.
In de begeleidende tentoonstellingskrant geven drie schrijvers hun visie op de getoonde tendens in de schilderkunst in relatie tot de maatschappelijke ontwikkelingen. Curator en schrijver Suzanne Wallinga, kunsthistorica Cathelijne Dapiran en kunsthistoricus Philip Peters, benaderen het concept ieder vanuit een verschillende invalshoek.
